Marshall.is

Það mun ekki detta stígvél í sjóinn næstu misserin án þess að það sé sjávarútvegsstefnu ríkisstjórnarinnar að kenna, að mati hagsmunaaðila í sjávarútvegi.

Áróðursstríðið er hafið.

Í Vestmannaeyjum vikuna fyrir kosningar fóru þeir hamförum talsmenn Sjálfstæðisflokksins í bæjarstjórn og fulltrúar flokksins í framboði til Alþingis. Í ritnefnd Fylkis, málgagns Sjálfstæðisflokksins í Vestmannaeyjum, eru t.d. Arnar Sigurmundsson og Guðbjörg Matthíasdóttir. Þar sagði í kosningablaðinu að það hefði verið Samfylkingin með Ástu Ragnheiði og Sighvat Björgvinsson í broddi fylkingar sem barðist gegn dreifðri eignaraðild að bönkunum. Þar sagði að engin hefði hagnast meira á eftirlaunafrumvarpinu en Steingrímur J. Sigfússon. Vinstri flokkarnir eru svo hættulegir að mati þessa fólks að það má ljúga uppá þá. Það er í þágu þjóðarinnar.

Þar var eftirfarandi fullyrðing: „Fái vinstri flokkarnir til þess umboð munu þeir bæta kjör vinstri elítunnar í 101 Reykjavík. Til þess að geta það munu þeir lækka laun, hækka skatta og ríkisvæða sjávarútveginn."

Talsmáti bæjarstjórans í Eyjum endurspeglar þennan undarlega málflutning.

Mikið af Eyjafólki kaus vinstri flokkana einmitt vegna þess að því mislíkar það sem blasir við í núverandi kerfi. Það eru ekki allir haldnir sama þrælsóttanum og Sjálfstæðismenn í Vestmannaeyjum.

Ég fundaði fyrir nokkrum vikum með hagsmunaaðilum í Vestmannaeyjum vegna opnunartíma flugvallarins í Eyjum. Bæjarstjóri stýrði fundinum en á honum voru fulltrúar ferðaþjónustunnar, flugfélagsins, Flugfélags Vestmannaeyja, samgönguráðuneytis (ég), og Flugstoða.

Ásamt Sigurgeiri Brynjari Kristgeirssyni, framkvæmdastjóra í Vinnslustöðinni og Magnúsi Kristinssyni, úgerðarmanni og eiganda Toyota. Þeir hafa eftir því sem ég best veit enga sérstaka hagsmuni umfram aðra bæjarbúa af flugvellinum en voru boðaðir sérstaklega á fundinn.

Kannski eru þeir meiri vinir bæjarstjórans en aðrir.

Alltaf þegar ég heyri grátstafina í LÍÚ verður mér einmitt hugsað til Magnúsar Kristinssonar sem keypti sér þyrlu, að sögn, vegna þess að ekki átti að gera göng til Vestmanneyja. Þannig gátu útgerðarmenn hagað sér 2007, sama ár og aflaheimildir voru skornar niður um 30%. En nú er ekki hægt að fyrna 5% á ári.

Sumir kaupa áróðurinn en spyrjum að leikslokum. Honum verður svarað, það má LÍÚ vita. Það verður lagður grunnur að innköllun og endurráðstöfun aflaheimilda á 20 ára tímabili. Þetta er að mínu mati sögulegur áfangasigur í baráttunni gegn mesta ranglætismáli í sögu þjóðarinnar og í samræmi við meirihlutavilja Íslendinga.

Og enn deila þeir. Hefur oddvitinn enga stjórn á mannskapnum. Hrikalegt að horfa uppá þetta. Þessu verður að linna.

Leiðinlegt að sjá þessa gömlu samherja og vopnabræður takast á. Bara sorglegt. Vonandi nær Sjálfstæðisflokkurinn að leysa sín ágreiningsmál. Svona þjóðinni til heilla. Þeir verða bara að reyna muna hvað var gaman á landsfundinum um daginn.

Það er hægt að gera þetta vel og illa. Gluggar Alþingis minna okkur á átakavetur. Jón forseti fylgist með.

Hef dundað mér við að þetta ljóð í um það bil ár en uppistaðan í því kom yfir mig í rafmagnsleysi í bústað austur í Brekkuskógi þarsíðasta vetur. Birti það hér sem þakklætisvott til samfélagsins á Heimaey fyrir ómetanlegan stuðning um helgina. Kannski verður þetta einhvern tíma sungið á Þjóðhátíð.

Heimaey

Er hnígur sól og dvínar sálar kraftur
og slekkur myrkrið birtu, gleði og von.
Úr dimmri borg til hennar brýst ég aftur,
í bernsku hún mig ól sem eigin son.

Hún þekkir allar sorgir sinna barna,
sefar hugarvíl og þerrar tár.
Eldsins rúnum var hún rist að kjarna,
en reis á ný og græddi öll sín sár.

Arfur er í hennar faðmi falinn,
fágæt gjöf í heimi tómleikans.
Æ vísar hún mér leið um dimman dalinn,
drengnum sem nú kominn er til manns.

Hún kýs að bera sína harma í hljóði
sem hefur þolað sorgir, grimmdarár.
Eldsins rúnum var hún rist að blóði,
en reis á ný og græddi öll sín sár.

Hún rís úr hafi brims og boðafalla,
svo björt og traust sem móðurástin hlý.
Á villuslóð ég heyri hana kalla,
þá hörfar myrkur, sólin skín á ný.

Að börnum sínum hvíslar ástarorðum,
enginn þerrar betur sorgartár.
Eldsins rúnir hana ristu forðum,
sem reis á ný og græddi öll sín sár.

Róbert Marshall

Árni Johnsen minnti félagsmenn í Akóges á borgarnesræðuna, forsetann og klappstýrur útrásarinnar á fundi sem við sátum í gærkvöldi ásamt öðrum frambjóðendum.

Ég sagðist hafa haldið að flokkar sem væru að skila til baka ofurstyrkjum í skiptabú Jóns Ásgeirs, Hannesar Smára og Björgólfs myndu ekki fara inná þessar brautir.

Þá kom hún. Lygasetningin sem rann án áreynslu og kom djúpt innanúr músarhjartanu:

• Samfylkingin skuldar Stöð 2 100 milljónir fyrir sjónvarpsauglýsingar. Fleðulegt bros Árna sneri beint út í sal. Þetta var eins og í leikriti. Menn verða ótrúlega ljótir þegar þeir ljúga.
• Það gerum við ekki, sagði ég.
• Víst, sagði Árni Johnsen.

Þeir eru samt Baugsflokkurinn.  Ég hafði heyrt ávæning af þessari vandræðalegu skröksögu frá flokknum með troðfullu vasana af útrásarstyrkjunum en þarna var frambjóðandinn að segja þetta við mig fyrir framan 70 manns.

Þetta er ósatt. Slúður, lygi, óhróður og ósannindi en tilgangurinn helgar meðalið.

Pólitíkin getur verið hörð. En þetta læt ég ekki yfir mig ganga. Það er bara eitt til ráða.