Marshall.is

Sit þessa dagana fundi allsherjarþings Sameinuðu þjóðanna í New York. Þessi salur er mun minni en sýnist í sjónvarpinu. Það er alltaf svoleiðis.

Sérstakt að sitja þarna og ekki síður þann fjölda nefndarfunda sem maður hefur tök á að sitja um loftlagsmál, mannréttindi, afvopnun, ástand hafsins svo nokkur dæmi séu tekin.   

Það er svolítið undarleg tilfinning sem fylgir því að stíga inn í víggirtu veröldina inni á Litla Hrauni. Þarna inni gilda önnur lögmál um tímann en fyrir utan.  Leit við í síðustu viku og naut leiðsagnar Möggu Frímanns um svæðið og byggingarnar. Í skemmstu máli sagt er fangelsið langsamlega yfirbókað, húsnæði sumpart orðið gamalt og úrsérgengið og tækjabúnaður frá annarri öld. Biðlistinn er langur.

Ég hef aldrei komið þarna inn fyrir dyr áður en mér er sagt að orðið hafi mikil breyting á brag og anda þessarar sérstöku stofnunnar á síðustu tveimur til þremur árum. Tilfinning mín af fréttaflutningi og umræðunni í kringum fangelsið  styður þessa fullyrðingu.  Svo sá ég þetta með eigin augum í heimsókninni.

Edrúgangur og meðferðargangur eru úrræði sem hafa gert það að verkum að nú er það litið hornauga meðal fanga að vera í neyslu. Tveir meðferðarfulltrúar eru á meðferðargangi og mikið starf í gangi. Það svífur svolítið einstök tilfinning yfir vötnum þarna á ganginum og það er jákvæður glampi í augunum á mönnunum þarna. Vonarglampi.

Gaman að sjá hvað minn gamli samherji og vinur í pólitík nýtur sín í þessu starfi.  

Magga sýnir að það er hægt að stýra fangelsi af aga og festu en um leið af mýkt og lipurð. Það skilar sér í betrun skjólstæðinganna og meðferðargangurinn er glæsilegt framtak. Flestir okkar eru hérna inni vegna neyslu, sagði einn þeirra sem ég ræddi við þarna, hér er verið að takast á við rót vandans.      

Ég er orðinn fastur liður á góðum Grundarfjarðardögum. Brekkusöngurinn var einn af hápunktum sumarsins hjá mér. Gaman að sjá þetta á jútúbinu. Takið sérstaklega eftir eiginkonunni þarna í upphafi myndbands; hún missir alla stjórn á sér þegar ég spila á gítarinn og það birtist svona. Mjög eftirsóknarvert.

Notaleg bændagisting rétt tæpan klukkutíma frá Akureyri í algerri kyrrð. Gisti þarna fyrir tilviljun eina nótt um helgina. Kem aftur.  

Þessi gætti götunnar í vesturbænum í gær. Þetta var standoff: svona this town ain´t big enough for the both of us dæmi.

Þrjár stofnanir í Vestmannaeyjum:

Smíðaverkstæðið Gæskur. Feðgarnir Siggi og Óskar. Sóknarnefndin fundar 9.30.

Rakarastofa Viktors sem er nú farinn að minna ískyggilega á karlinn sem klippti mig í æsku. Þjóðmálafundur í beinni allan daginn.

Og Dekkjaverkstæðið. Þegar kemur að kvótanum er ekki hægt að heyra verri skoðanir. Þeir styrkja mig í trúnni. Mæting átta á morgnanna ef þú vilt ná sæti. Svo er rifist.